Notatka
Dostęp do tej strony wymaga autoryzacji. Może spróbować zalogować się lub zmienić katalogi.
Dostęp do tej strony wymaga autoryzacji. Możesz spróbować zmienić katalogi.
Azure Functions oferuje rozszerzenia wyzwalaczy i wiązań, które integrują się z różnymi usługami, głównie usługami Azure. Rozszerzenie Connector rozszerza te integracje poprzez zarządzane konektory w przestrzeni nazw Azure łączników, pozwalając Twoim funkcjom odbierać zdarzenia z systemów biznesowych i platform danych, takich jak Office 365 Outlook, SharePoint Online, Microsoft Teams i Dataverse.
Aby uzyskać dostępne zarządzane konektory Microsoft i firm trzecich, zobacz odniesienie do konektorów.
Note
Konektory zarządzane obsługują plany hostingowe Flex Consumption, Dedicated i Elastic Premium dla aplikacji Linux Function we wszystkich regionach. Dostępność aplikacji na Windows jest dziś ograniczona.
Flex Consumption to zalecany plan hostingowy dla funkcji wyzwalanych przez konektor.
Note
Connector Trigger nie jest obecnie obsługiwany dla tego języka.
| Do | Używanie |
|---|---|
| Uruchom funkcję w odpowiedzi na zdarzenie w połączonej usłudze | Spust złącza, dostarczany przez przedłużacz złącza |
| Wykonaj akcję w połączonej usłudze z kodu funkcji | Azure Connectors SDK, dostępne dla .NET, Node.jsi Python |
Możesz używać obu jednocześnie: Connector Trigger uruchamia Twoją funkcję, a SDK wykonuje działania w usługach połączonych. Jeśli musisz wykonać tylko działania, użyj SDK bez rozszerzenia łącznika.
Aby uzyskać więcej informacji o zarządzanych konektorach, kiedy ich używać oraz dostępności funkcji, zobacz Używanie zarządzanych konektorów w Azure Functions.
Connector Trigger w Azure Functions
Funkcja wyzwalana przez złącze wykorzystuje następujące elementy:
| Component | Odpowiedzialność |
|---|---|
| Przestrzeń nazw łącznika | Hosty zarządzały połączeniami złączy i konfiguracjami wyzwalaczy. |
| Połączenie złącza zarządzanego | Uwierzytelnia się do zewnętrznej usługi i zarządza łącznością specyficzną dla usługi. |
| Konfiguracja wyzwalacza | Wybiera zdarzenie łącznika, parametry operacyjne oraz tryb dostarczania. |
| Azure Functions Connector Extension | Odbiera zdarzenia z przestrzeni nazw łącznika, wywołuje funkcję i wiąże ciało zdarzenia z parametrem funkcji. |
| Azure Connectors SDK (opcjonalnie) | Oferuje opcjonalne modele ładowania i klientów z silnym typowaniem do wywoływania operacji zarządzanych łączników, takich jak wysyłanie e-maila lub tworzenie pliku SharePoint. |
Zarządzany konektor może obsługiwać wiele zdarzeń, a każde z monitorowanych zdarzeń wymaga własnej konfiguracji wyzwalaczy. Na przykład łącznik Office 365 Outlook obsługuje zdarzenia takie jak przybycie nowego e-maila, oznaczenie e-maila, utworzenie wydarzenia w kalendarzu lub modyfikacja wydarzenia kalendarza. Utwórz osobną konfigurację wyzwalacza dla każdego zdarzenia, którego chcesz użyć do uruchomienia funkcji.
Przykłady kodu znajdziesz w Przykładach wyzwalaczy konektora oraz Używaniu SDK łącznika w swoim kodzie.
Wybierz tryb dostawy
Zarządzane konektory obsługują webhook i dostarczanie odpytywania. Wybierz tryb na podstawie opóźnień, mocy przetwarzania, sieci i potrzeb uwierzytelniania swojego scenariusza:
| Feature | Sondowanie | Webhook |
|---|---|---|
| Dostarczanie zdarzeń i opóźnienia | Host Functions pobiera zdarzenia poprzez wychodzące żądania odpytywania. Wydarzenia czekają, aż gospodarz przeprowadzi na nie ankietę. | Przestrzeń nazw łącznika wysyła zdarzenia do końcowego wywołania zwrotnego aplikacji funkcyjnej zaraz po ich odebraniu z usługi źródłowej, bez oczekiwania na odpytywanie przez aplikację. Zmniejsza to opóźnienia dostarczania dla przetwarzania wrażliwego na czas. |
| Moc obliczeniowa i ochrona dalszego przetwarzania | Host pobiera więcej zdarzeń w miarę dostępnej pojemności przetwarzania. Połącz limity skalowalności aplikacji z ustawieniami współbieżności odpytywania , aby ograniczyć jednoczesne przetwarzanie i chronić bazy danych lub API w dalszych etapach. Zdarzenia oczekujące pozostają w kolejce w przestrzeni nazw łącznika, z zastrzeżeniem limitów retencji zdarzeń. | Zdarzenia pojawiają się niezależnie od dostępnej pojemności obliczeniowej aplikacji. Limity skalowania mogą prowadzić do ograniczonych lub nieudanych wywołań zwrotnych, gdy zapotrzebowanie przekracza pojemność; zdarzenia mogą zostać utracone, jeśli dostawa nie zakończy się w ramach limitów ponowień usługi. |
| Ruch sieciowy przychodzący | Nie jest wymagany punkt końcowy wywołania zwrotnego przychodzących. Możesz ograniczyć dostęp przychodzący do aplikacji funkcji, jednocześnie zezwalając na żądania wychodzące do punktu końcowego odpytywania przestrzeni nazw łącznika. | Przestrzeń nazw łącznika musi być w stanie dotrzeć do końcowego wywołania zwrotnego aplikacji. Ograniczenia przychodzące muszą umożliwiać takie żądania. |
| Uwierzytelnianie za pomocą tożsamości zarządzanej | Host Functions może korzystać z zarządzanej tożsamości przypisanej przez system aplikacji Function lub przypisanej przez użytkownika, aby odbierać i potwierdzać zdarzenia. Nadaj tej tożsamości politykę dostępu do połączenia z zarządzanym łącznikiem. | Dla wywołań zwrotnych uwierzytelnionych za pomocą Microsoft Entra ID, przestrzeń nazw łącznika używa swojej zarządzanej tożsamości. Skonfiguruj wbudowane uwierzytelnianie App Service w aplikacji funkcji odbiorczej, aby zweryfikować tokeny. Domyślne uwierzytelnianie webhook zamiast tego używa klucza systemowego rozszerzenia Connector. |
W zależności od planu hostingowego możesz ograniczyć dostęp przychodzący do aplikacji funkcyjnej za pomocą prywatnych punktów końcowych lub ograniczeń dostępu przychodzącego, w tym ograniczeń opartych na IP lub punktach usługowych, bez blokowania odpytywania. Aplikacja musi nadal móc wysyłać wychodzące żądania HTTPS do punktu końcowego odpytywania przestrzeni nazw łącznika. Oddzielnie, skonfigurowana zarządzana tożsamość aplikacji funkcyjnej musi mieć politykę dostępu do połączenia z zarządzanym łącznikiem.
Tryb dostarczania zdarzeń kontroluje, jak zdarzenia docierają do hosta Functions z przestrzeni nazw łącznika, a nie to, jak zarządzany łącznik wykrywa zmiany w usłudze źródłowej.
Dostawa przez Webhook skaluje się jak wyzwalacze HTTP, podczas gdy dostarczanie przez odpytywanie wykorzystuje skalowanie oparte na celach. Cel skalowania odpytywania jest niezależny od współbieżności słuchaczy i wielkości partii. Szczegóły dotyczące obu trybów znajdziesz w sekcji Skalowanie i współbieżność wyzwalania konektora. Równanie skalowania odpytywania i ustawienia strojenia znajdziesz w sekcji Zarządzane łączniki skalowanie oparte na celach.
Oba tryby wykorzystują [ConnectorTrigger] parametr funkcji, który odbiera ciało zdarzenia, i mogą korzystać z tych samych modeli ładunków. Przykłady obu trybów dostarczania znajdziesz w przykładach Connector Trigger.
Instalowanie pakietów
Przedłużenie złącza
Connector Trigger obsługuje model izolowanego pracownika .NET. Informacje o wspieranych wersjach .NET w wersjach Azure Functions w czasie uruchomieniowym można znaleźć w sekcji Languages by runtime version.
Dodaj do swojego projektu wersję 1.0.0 lub nowszą pakietu rozszerzenia Connector .
dotnet add package Microsoft.Azure.Functions.Worker.Extensions.Connector
Azure Connectors SDK
Jeśli Twoja funkcja musi wykonywać działania tylko na usługach zewnętrznych i nie musi być wywoływana przez zdarzenia, użyj tylko SDK Azure Connectors. Nie potrzebujesz pakietu rozszerzenia Connector.
Dodaj SDK Azure Connectors:
dotnet add package Azure.Connectors.Sdk
Dla popularnych konektorów SDK zapewnia silnie typowanych klientów do wywoływania akcji konektora z Twoich funkcji; zobacz referencję Azure Connectors SDK dla .NET API.
Instalowanie rozszerzenia
Użyj Node.js 24 lub nowszego. Oba tryby dostarczania używają tych samych nazwanych lub ogólnych pomocników rejestracji wyzwalaczy.
Zainstaluj pakiety używane przez wyzwalacz Connector:
npm install "@azure/functions@latest" "@azure/functions-extensions-connectors@latest" "@azure/connectors@latest"
Pakiety te oferują następujące funkcje:
-
@azure/functions zapewnia bazową rejestrację
connectorTrigger, która odbiera dane wyzwalające jako typ ogólny, domyślnieunknown. - @azure/functions-extensions-connectors owija dane wejściowe w znormalizowany kontekst wyzwalania konektora i dostarcza typowe konteksty dla obsługiwanych operacji łączników.
- @azure/connectors, Azure Connectors SDK dla Node.js, dostarcza modele payload używane przez te konteksty i klientów do operacji łączących konektorów.
Skonfiguruj pakiet rozszerzeń w pliku host.json . Pakiet dostarcza rozszerzenie hosta Connector dla obu trybów dostarczania:
{
"version": "2.0",
"extensionBundle": {
"id": "Microsoft.Azure.Functions.ExtensionBundle",
"version": "[4.*, 5.0.0)"
}
}
Azure Connectors SDK
Jeśli Twoja funkcja musi wykonywać działania tylko na zewnętrznych usługach i nie musi być wywoływana przez zdarzenia, zainstaluj tylko SDK Azure Connectors dla Node.js. Nie potrzebujesz pakietów wyzwalaczy Connector.
npm install "@azure/connectors@latest"
SDK zapewnia silnie typowanych klientów do wywoływania działań łącznika z Twoich funkcji.
Aktualne wersje pakietów i kompletne projekty można znaleźć w przykładach konektorów Azure Functions dla TypeScript.
Oba tryby dostawy wykorzystują dekoratora @app.connector_trigger . Przykłady znajdziesz w sekcji Przykłady wyzwalaczy łącznika.
Instalowanie rozszerzenia
Dodaj do requirements.txtnastępujące pakiety:
azure-functions>=2.4.0
azurefunctions-extensions-connectors>=1.0.0
Note
Dla wersji Python starszych niż 3.13 używaj azure-functions>=1.27.0b1 zamiast tego.
- Podstawowa biblioteka Python azure-functions zapewnia dekorator i może wiązać surowe pojedyncze zdarzenia z
strlubbytes, lub partie odpytywania z lubtyping.List[str]typing.List[bytes]. - Pakiet azurefunctions-extensions-connectors integruje Azure Connectors SDK dla Python i rejestruje konwertery dla obsługiwanych adnotacji SDK specyficznych dla operacji. Na przykład
emails: list[office365.GraphClientReceiveMessage], gdzieoffice365jest importowany zazurefunctions.extensions.connectors, otrzymuje obiekty modelu e-mail do operacji Office 365 OutlookOnNewEmailV3.
Skonfiguruj pakiet rozszerzeń w pliku host.json . Pakiet dostarcza rozszerzenie hosta Connector dla obu trybów dostarczania:
{
"version": "2.0",
"extensionBundle": {
"id": "Microsoft.Azure.Functions.ExtensionBundle",
"version": "[4.*, 5.0.0)"
}
}
Azure Connectors SDK
Jeśli Twoja funkcja musi wykonywać działania tylko na zewnętrznych usługach i nie musi być wywoływana przez zdarzenia, zainstaluj tylko Azure Connectors SDK dla Python. Nie potrzebujesz pakietów wyzwalaczy Connector.
python -m pip install "azure-connectors>=1.0.0"
SDK zapewnia silnie typowanych klientów do wywoływania działań łącznika z Twoich funkcji.
Aktualne wersje pakietów i kompletne projekty można znaleźć w przykładach konektorów Azure Functions dla Python.
ustawienia pliku host.json
Rozszerzenie Connector nie wymaga ustawień specyficznych dla konektora w pliku host.json podczas korzystania z domyślnych.
Poniższe sekcje pokazują opcjonalne ustawienia dla każdego trybu dostarczania.
Tryb odpytywania
Skonfiguruj opcjonalne ustawienia odpytywania poniżej extensions.connector w pliku host.json . Na przykład następująca konfiguracja ogranicza opóźnienie między odpytami, gdy nie ma dostępnych zdarzeń, do jednej sekundy:
{
"version": "2.0",
"extensions": {
"connector": {
"maxPollingInterval": "00:00:01"
}
}
}
| Property | Wartość domyślna | Description |
|---|---|---|
defaultMaxBatchSize |
1 |
Maksymalna liczba zdarzeń na wywołanie, gdy funkcja nie określa dodatniego nadpisania rozmiaru partii. Prawidłowe wartości to od 1 do 32. Wartości większe niż 1 wymagają włączenia grupowania. |
defaultMaxConcurrentCalls |
16 |
Maksymalna liczba jednoczesnych zadań przetwarzania pojedynczego zdarzenia na nasłuchiwacz na jednej instancji, w tym przygotowanie, wywołanie i potwierdzenie. Musi być dodatnia. Nie dotyczy to wywołań zbiorczonych. |
defaultTargetPendingEventThreshold |
16 |
Targetuj oczekujące zdarzenia na instancję dla skalowania opartego na celu, gdy środowisko wykonania nie dostarcza celu współbieżności. Musi być dodatnia. Niezależnie od wielkości partii i współbieżności wywołań. |
maxPollingInterval |
"00:00:30" |
Maksymalne opóźnienie między ankietami, gdy nie ma dostępnych zdarzeń. Musi to być co najmniej sekunda. Nie kontroluje, jak często konektor sprawdza usługę źródłową. |
maxLinkedOutputSizeInBytes |
104857600 (100 MiB) |
Maksymalna liczba pobranych bajtów na wynik powiązanego zdarzenia. Musi być dodatnia. Nie dotyczy odpowiedzi ankiet inline. To jest zabezpieczenie pobierania, a nie obsługiwana gwarancja rozmiaru ładunku. |
Dodatnie nadpisania dla funkcji mają pierwszeństwo przed odpowiadającymi im domyślnymi ustawieniami hosta. Środowisko uruchomieniowe może nadpisać cel skalowania bez zmiany rozmiaru partii lub współbieżności listenera. Partie są przetwarzane pojedynczo na słuchacza. Opcje specyficzne dla języka znajdziesz w trybie odpytywania.
Zdarzenia z wyjściem powiązanym są pobierane przez hosta i normalizowane do zwykłego kształtu ładunku. Są wywoływane po zdarzeniu za ogranicznikiem dla całego hosta, nawet gdy powiązanie umożliwia grupowanie.
Zwiększenie maxLinkedOutputSizeInBytes może wyczerpać pamięć hosta lub pracownika. Zweryfikuj obciążenie rozmiaru hostingu przed jego podniesieniem; domyślnie nie ustanawia obsługiwanego limitu rozmiaru ładunku.
Tryb Webhook
Domyślne uwierzytelnianie kluczem systemowym nie wymaga ustawień specyficznych dla konektora w host.json. Jeśli wbudowane uwierzytelnianie App Service weryfikuje wywołania zwrotne, możesz ustawić extensions.connector.system.webhookAuthorizationLevel na , Anonymous aby wyłączyć redundantne sprawdzanie klucza systemowego.
Używaj Anonymous tylko wtedy, gdy inna warstwa uwierzytelniania weryfikuje żądania zanim dotrą do hosta Functions. Szczegóły konfiguracji i pełny przykład znajdziesz w sekcji Wbudowane uwierzytelnianie.
Używanie SDK Connector w swoim kodzie
Connector SDK umożliwia Twojej funkcji wywoływanie operacji łącznika jako działań wychodzących. Powierzchnia klienta używa tego samego podstawowego zarządzanego konektora w przestrzeni nazw łącznika, który wyzwala użycie, więc pojedynczy zarządzany konektor może zasilać zarówno wyzwalacze przychodzące, jak i wychodzące dla tego samego konta usługi.
Uwierzytelnianie przychodzących wywołań webhook nie przyznaje aplikacji funkcji uprawnień do wykonywania wychodzących wywołań SDK. Dla funkcji wyzwalanej przez webhook, która wykonuje również wywołania SDK, nadaj zarządzanej tożsamości aplikacji funkcji (wdrożonej) lub tożsamości dewelopera (lokalnej) politykę dostępu dla każdego powiązania zarządzanego łącznika używanego przez te wywołania.
Do ankietowania zarządzana tożsamość aplikacji funkcjonalnej lub tożsamość dewelopera już potrzebuje polityki dostępu do połączenia. Jeśli klient SDK używa tej samej tożsamości i połączenia, istniejąca polityka również zezwala na wywołania SDK; nie jest potrzebne dodatkowe przypisywanie zasad dostępu.
Zarówno funkcje polling, jak i webhook muszą przekazać poświadczenie do klienta SDK, jak pokazano poniżej.
W .NET każdy łącznik dostarcza typizowanego klienta (na przykład Office365Client, Office365UsersClient, TeamsClient) w Azure.Connectors.Sdk.{Service}. Konstruktor klienta jako argumenty przyjmuje adres URL połączenia używany w czasie wykonywania oraz dane uwierzytelniające.
Poniższy wzorzec pochodzi z kompleksowego przykładu Teams do wyszukiwania użytkowników poczty e-mail:
using Azure.Core;
using Azure.Identity;
using Azure.Connectors.Sdk.Office365;
using Azure.Connectors.Sdk.Office365Users;
using Azure.Connectors.Sdk.Teams;
using Microsoft.Extensions.DependencyInjection;
using Microsoft.Extensions.Hosting;
var credential = new DefaultAzureCredential(new DefaultAzureCredentialOptions
{
ManagedIdentityClientId = Environment.GetEnvironmentVariable("AZURE_CLIENT_ID")
});
var host = new HostBuilder()
.ConfigureFunctionsWebApplication()
.ConfigureServices(services =>
{
services.AddSingleton<TokenCredential>(credential);
services.AddSingleton(sp => new Office365Client(
new Uri(Environment.GetEnvironmentVariable("OFFICE365_CONNECTION_RUNTIME_URL")!),
sp.GetRequiredService<TokenCredential>()));
services.AddSingleton(sp => new Office365UsersClient(
new Uri(Environment.GetEnvironmentVariable("OFFICE365USERS_CONNECTION_RUNTIME_URL")!),
sp.GetRequiredService<TokenCredential>()));
services.AddSingleton(sp => new TeamsClient(
new Uri(Environment.GetEnvironmentVariable("TEAMS_CONNECTION_RUNTIME_URL")!),
sp.GetRequiredService<TokenCredential>()));
})
.Build();
host.Run();
Ten przykład tworzy , DefaultAzureCredentialrejestruje go jako TokenCredential, i przekazuje do konstruktora każdego klienta SDK przez sp.GetRequiredService<TokenCredential>(). Lokalnie poświadczenie może korzystać z logowania dewelopera; w Azure może korzystać z zarządzanej tożsamości aplikacji funkcji. Ustaw AZURE_CLIENT_ID na identyfikator klienta przypisanej przez użytkownika tożsamości zarządzanej przypisanej do aplikacji funkcji. Pozostaw nieustawione dla tożsamości przypisanej przez system lub lokalnego logowania dewelopera.
Ustawienia *_CONNECTION_RUNTIME_URL wskazują punkt końcowy środowiska uruchomieniowego dla każdego połączenia w przestrzeni nazw łącznika. Wstrzyknij klienty do funkcji i wywołaj metody typowane, takie jak UserProfileAsync, GetEmailsAsync lub FlagAsync. Można również wywoływać klientów SDK z wyzwalaczy niebędących łącznikami (na przykład wyzwalacza HTTP, który wysyła wpis do aplikacji Teams).
Poniższy uproszczony fragment przykładu e-mail-to-Teams wykorzystuje wstrzyknięty Office365Client do oznaczania wiadomości e-mail do dalszego kontaktu. Wywołaj tego pomocnika z kodu przetwarzania swojej funkcji za pomocą identyfikatora wiadomości e-mail:
using Azure.Connectors.Sdk.Office365;
using Azure.Connectors.Sdk.Office365.Models;
public class ProcessEmail(Office365Client office365Client)
{
public async Task FlagEmailAsync(string messageId)
{
await office365Client.FlagAsync(
messageId: messageId,
input: new UpdateEmailFlag { Flag = new { flagStatus = "flagged" } },
originalMailboxAddress: null,
cancellationToken: default);
}
}
W Pythonie udostępnia typowanych klientów, azure-connectors takich jak Office365Client i TeamsClient. Przekaż adres URL dla środowiska wykonywania połączenia oraz poświadczenia do konstruktora klienta. Do uwierzytelniania Microsoft Entra ID użyj asynchronicznego poświadczenia, takiego jak azure.identity.aio.DefaultAzureCredential. Czekać na operacje SDK.
W Node.js, dostarcza typowanych klientów, @azure/connectors takich jak Office365Client i TeamsClient. Przekaż adres URL dla środowiska wykonywania połączenia oraz poświadczenia, takie jak DefaultAzureCredential from @azure/identity, do konstruktora klienta. Czekać na operacje SDK.