Obliczenie narzutu

W tym artykule opisano typowe procesy służące obliczaniu i podzielaniu kosztów ogólnych.

Definicja terminu

Koszty pośrednie to koszty ponoszone w celu prowadzenia działalności, których nie można bezpośrednio przypisać do żadnej konkretnej działalności, produktu ani usługi. Koszty ogólne zapewniają newralgiczne wsparcie działań generujących zysk. Oto kilka przykładów kosztów ogólnych:

• Dzierżawa
• Elektryczność
• Wynagrodzenia administracyjne

Omówienie obliczania kosztów ogólnych

W obliczaniu kosztów ogólnych następuje wykonanie zasad rachunku kosztów w odpowiedniej kolejności. Obliczenie narzutów można uruchamiać wiele razy w tym samym okresie obrachunkowym, jeśli zmienisz zasady księgowości kosztów lub wykryjesz określone błędy. Każda sesja obliczania kosztów ogólnych jest zapisywana i otrzymuje unikatowy identyfikator wersji, który pozwala porównywać obliczenia w różnych wersjach. Wpisy kosztów generowane przez obliczanie kosztów ogólnych otrzymują datę księgowania. Ta data księgowania odpowiada dacie zakończenia okresu obrachunkowego użytego w obliczaniu. Unikatowy identyfikator wersji składa się z następujących elementów:

• Typ wersji
• Data i godzina
• Księga rachunku kosztów
• Rok obrachunkowy
• Okres obrachunkowy

Obliczanie kosztów ogólnych jest uruchamiane niezależnie od wersji. W związku z tym można obliczyć wersję budżetową przed wersją rzeczywistą. Obliczanie kosztów ogólnych składa się z czterech etapów, jak pokazano na poniższej ilustracji. W każdym kroku proces tworzy nagłówek dziennika zawierający wpisy dziennika. Ten nagłówek arkusza przechowuje dane wejściowe dla każdego etapu obliczeń. Zasady i reguły są stosowane w procesie do każdego wiersza arkusza, a jako dane wyjściowe są generowane wpisy kosztów. Dlatego zawsze masz pełną identyfikację źródeł wyników obliczania kosztów.

Obliczanie i przydzielanie kosztów narzutowych energii elektrycznej

W rachunkowości finansowej niektóre koszty, takie jak energii elektrycznej, są rejestrowane jako ryczałt. W związku z tym menedżerowie nie mają szczegółowego wglądu w te dane w rachunku kosztów. Aby w module Rachunek kosztów zapewnić poprawne prezentowanie informacji kierownictwu we wszystkich jednostkach organizacyjnych i na wszystkich poziomach, koszty muszą przepływać przez jednostki organizacyjne. Ten przepływ musi się opierać na dokładnym rejestrze zużycia lub na uczciwej ocenie. W księdze głównej koszty energii elektrycznej mogą być księgowane w sposób pokazany w poniższej tabeli.

Krok 1: Przetwarzanie obliczania zachowania kosztów

Domyślnie, podczas importowania pozycji kosztów z danych źródłowych otrzymują one klasyfikację zachowania kosztów Niesklasyfikowane w module Rachunek kosztów. Stosując reguły zachowania kosztów, można zmienić klasyfikację wpisów kosztów na Koszt stały lub Koszt zmienny.

Definiowanie reguły zachowania kosztów

W niektórych przypadkach część kosztu jest stałą opłatą, a pozostały koszt opiera się na zużyciu. Rachunki za energię elektryczną często pasują do tej definicji. Po zapłaceniu określonej stałej opłaty płaci się za zużycie kilowatogodzin (kWh). Jeśli na przykład stała opłata kosztowa wynosi 1000,00, poniżej przedstawiono sposób definiowania reguły zachowania kosztów:

• Kwota stała 1000,00
  • 0 <= 1000,00 = Stały
  • 1000,01 < N = Zmienny

Czasopismo

Zapisy w arkuszu (wpisy w arkuszu dotyczące salda obiektów kosztów)

Wpisy kosztów

Aby uzyskać więcej informacji, zobacz Tworzenie i przypisywanie zasady zachowania kosztów do jednostki kontroli kosztów.

Krok 2: Przetwarzanie obliczania dystrybucji kosztów

Dystrybucja kosztów umożliwia ponowne rozdzielenie kosztów od jednego obiektu kosztów do co najmniej jednego obiektu kosztów przez zastosowanie odpowiedniej podstawy alokacji. Dystrybucja kosztów i alokacja kosztów różnią się tym, że dystrybucja kosztów zawsze jest wykonywana na poziomie podstawowego składnika kosztów pierwotnego kosztu.

Definiowanie reguły dystrybucji kosztów

W rachunku finansowym zarejestruj koszty energii elektrycznej jako sumę ryczałtową. W księgowości kosztów takie podejście nie jest wystarczająco szczegółowe. Rozdziel koszt zmienny pomiędzy poszczególne obiekty kosztowe w sprawiedliwy sposób. Najbardziej logiczną podstawą alokacji jest zużycie energii elektrycznej (kWh). Utwórz statystyczny element członkowski wymiaru o nazwie Energia elektryczna i zarejestruj zużycie energii elektrycznej. Domyślnie wszystkie elementy członkowskie wymiarów statystycznych stają się dostępne jako podstawy alokacji.

W poniższej tabeli przedstawiono wynik zastosowania zużycia energii elektrycznej jako podstawy alokacji dla kosztów zmiennych.

Równomierne rozłożenie kosztu stałego na poszczególne obiekty kosztów zużywające energię elektryczną. Aby osiągnąć ten wynik, użyj elementu wymiaru statystycznego Energia elektryczna w bazie alokacji formuły: (Energia elektryczna > 0,00). W poniższej tabeli przedstawiono wynik zastosowania zużycia energii elektrycznej jako podstawy alokacji dla kosztów zmiennych.

Czasopismo

Zapisy w arkuszu (wpisy w arkuszu dotyczące salda obiektów kosztów)

Wpisy kosztów

Aby uzyskać więcej informacji, zobacz Tworzenie i przypisywanie zasady dystrybucji kosztów do jednostki kontroli kosztów.

Krok 3: Przetwarzanie obliczania stawki kosztu ogólnego

Stawka kosztu ogólnego jest używana do zapisywania w ciężar jednego lub więcej konkretnych obiektów kosztów. Obciążenie bazuje na wstępnie określonej stawce kosztu oraz na wartości względem przypisanej podstawy alokacji.

Definiowanie stawki kosztu ogólnego

Obiekt kosztów CC001 Zasoby ludzkie wnosi wkład do zestawu projektów wewnętrznych. Utwórz element wymiaru statystycznego o nazwie Projekty HR, aby zmierzyć zużytą wartość.

Wstępnie zdefiniowano stawkę kosztu dla udziału w projektach kosztowych.

W poniższej tabeli przedstawiono wynik, gdy projekty kadrowe są stosowane jako podstawa alokacji.

Czasopismo

Zapisy w arkuszu (wpisy w arkuszu do obliczania stawki kosztu ogólnego)

Wpisy kosztów

Aby uzyskać więcej informacji, zobacz Obliczanie kosztów ogólnych.

Krok 4: Przetwarzanie obliczania alokacji kosztów

Alokacja jest używana w celu alokowania salda obiektu kosztów do innych obiektów kosztów poprzez zastosowanie podstawy alokacji. Aplikacja Finance obsługuje metody wzajemnej alokacji. W metodzie alokacji wzajemnej są w pełni wykazywane wzajemne usługi, jakie między sobą wymieniają pomocnicze obiekty kosztów. System automatycznie ustala kolejność, w jakiej ma zostać wykonana alokacja. Saldo obiektu kosztów jest alokowane przy użyciu jednej podstawy alokacji. Są obsługiwane alokacje między wymiarami obiektów kosztów i ich elementami członkowskimi. Kolejność alokacji jest kontrolowana przez jednostkę kontroli kosztów.

Definiowanie alokacji kosztów

Oto prosty przykład, w którym wyjaśniono, jak można śledzić przepływ kosztów. Obiekt kosztów CC001 Zasoby ludzkie wnosi wkład do kilku obiektów kosztów. Jest tworzony element członkowski wymiaru statystycznego o nazwie Usługi kadrowe w celu mierzenia zużywanej wartości.

Obiekt kosztów CC002 Finanse wnosi wkład do kilku obiektów kosztów. Tworzysz człon wymiaru statystycznego o nazwie „Usługi finansowe”, aby mierzyć wielkość zużycia.

Obiekt kosztów CC003 Montaż wnosi wkład do kilku obiektów kosztów. Jest tworzony element członkowski wymiaru statystycznego o nazwie Usługi montażowe w celu mierzenia zużywanej wartości.

Obiekt kosztów CC004 Pakowanie wnosi wkład do kilku obiektów kosztów. Tworzysz element wymiaru statystycznego o nazwie „Usługi pakowania”, aby mierzyć zużycie.

W poniższej tabeli przedstawiono wynik, gdy usługi finansowe są stosowane jako podstawa alokacji dla kosztu łącznego (stałego i zmiennego).

W poniższej tabeli przedstawiono wynik, gdy usługi montażowe są stosowane jako podstawa alokacji dla kosztu łącznego (stałego i zmiennego).

W poniższej tabeli przedstawiono wynik, gdy usługi pakowania są stosowane jako podstawa alokacji dla kosztu łącznego (stałego i zmiennego).

Zapisy w arkuszu (wpisy w arkuszu dotyczące salda obiektów kosztów)

Wiersze arkusza

Wpisy kosztów

Conclusion

W rachunkowości finansowej koszt 10 000,00 za energię elektryczną jest księgowany w centrum kosztu o fikcyjnym identyfikatorze. To zaksięgowanie powiadamia księgowych ds. kosztów, że muszą rozliczyć ten koszt. W przypadku księgowania kosztów koszty przepływają między jednostkami organizacyjnymi i poziomami w oparciu o stosowane zasady i reguły. Każdy koszt kojarzy się z bazą alokacji, która zapewnia najlepszą ocenę alokacji kosztów.